WIE ZIJN WIJ?



Paul:


Foto: Op de top van de Galibier

Op 3 oktober 2009 ben ik (Paul) ongelukkig ten val gekomen tijdens een trainingsrit in België. Ik ben gevallen in La Heydt, net over de Nederlands-Belgische grens. Daarbij heb ik een (hoge) dwarslaesie opgelopen. Na vele maanden revalideren, en profiterend van mijn goede conditie, kan ik weer kleine stukjes in huis lopen. Hiervoor gebruik ik een looprek. Fietsen is helaas niet meer mogelijk. Ik ben niettemin vastbesloten om alle mogelijkheden van rolstoel, handbike, aangepaste auto en ander vervoer te gaan benutten. 

Voordat dit ongeluk plaatsvond, heb ik onderstaande tekst geschreven. 

 

Aan ons werk zit een stukje geschiedenis vast. Al meer dan 30 jaar woon ik in de belangrijkste wielerplaats van Nederland: Valkenburg. Aanvankelijk verkenden Ellie (mijn vrouw), ikzelf, Monique (dochter) en Cyriel (zoon) de Ardennen te voet. Voor Cyriel en mij kwam daar later de fiets bij. We fietsten de Ardense bordjesroutes op gewone fietsen. De eerste tocht was de "Route des Légendes". Van het één kwam het ander: van eigen tochten naar georganiseerde toertochten, en vervolgens de Ardense cyclosportieven, de cols in de Franse Alpen en de Pyreneeën, en uiteindelijk de Marmotte. De gewone fiets werd een racefiets, en het eten veranderde mee van boterhammen tot powerdrankjes.

Met mijn geboortedatum van 19 april 1946 val ik in de leeftijdscategorie van 60+ 'ers. Binnen het totale aantal deelnemers eindig ik meestal voor het midden. In de Marmotte ben ik tot nu toe steeds vóór het midden geëindigd: in 1999 als 1552e (van de 3800), en in 2000 als 1619e (van de 4200) en in 2001 als 1483e (van de 5000); alle keren zilver binnen mijn leeftijdscategorie. 

In de cyclosportieven van de Ardennen behaalde ik van 2002 tot 2007 goud in de Eddy Merckx en de Criquelion. In de Challenge en de Charly Gaul was het zilver of goud. In 2006 werd ik 60 jaar. Voor het eerst in mijn leven reed ik toen de Mont Ventoux op. De tijd was 1.48 uur bij een temperatuur van boven de 30º.

Het zijn echter niet alleen de prestatiegerichte cyclo-sportieven waaraan ik veel plezier beleef. Evenzeer geniet ik van het recreatieve fietsen met mijn vrouw, en het fietsen naar mijn werk in Maastricht.

 




Cyriel:


Foto: Afdaling in de Dolomietenmarathon

Dat ik een grote wielerliefhebber ben, is niet zo verwonderlijk als je bedenkt dat ik uit het meest wielergekke stadje van Nederland kom: Valkenburg aan de Geul. Sinds ik in 2003 naar Gouda verhuisd ben en 3 kleine kindjes heb, fiets ik weliswaar minder, maar blijft het fietsen in Limburg en de Ardennen me trekken.  

Het rijden van cyclosportieven is bij mij in 1995 begonnen met de fantastische Isard Bahamontes in de Pyreneeen, een cyclo over de Tourmalet, Aubisque en Hautacam die helaas niet meer bestaat. Daarna heb ik vier jaar meegedaan aan de Marmotte, met twee maal een uitslag rond de 30e plaats. Daarnaast ben ik zoveel mogelijk van de partij bij de cyclosportieven in de Ardennen, de Fiets Challenge en de Charly Gaul. Dit jaar (2004) heb ik voor de tweede keer de Dolomietenmarathon gereden en als 40e beeindigd. Wat een spektakel! De organisatie is nog professioneler dan bij de Marmotte: de weg is afgezet, helicopters vliegen boven je hoofd, kampioenen als Astarloa en Cunego zijn present, en het aantal deelnemers is met 8500 gigantisch. Samen met mijn fietsvrienden Kevin (38e) en Bas (72e) waren we de eerste drie Nederlanders. 

Al dit fietsen is uiteraard niet mogelijk zonder de nodige training. Trainen op het vlakke doe ik vrijwel uitsluitend op mijn stalen en gebutste Jan Janssen uit 1993. Het klimwerk gaat echter beter op mijn Ridley Airplane van 8 kilo en een beetje uit 2002. Hoe ik nog grammen kan besparen, en hoe jij dat ook kunt doen, vind je op Kevins gewichtenpagina.

Sinds ik in het westen van Nederland woon, heb ik aan den lijve ervaren dat trainen in de vlakke polders iets geheel anders is dan trainen in de heuvels. Voor de echte training moet ik weer terug naar het zuiden van het land. Daar race ik met Kevin, Bas en Thomas door het Limburgse heuvelland, maar liever nog door de Belgische Voerstreek, Land van Aubel, Land van Herve en Ardennen. Hoe verder we naar het zuiden rijden, des te minder verkeer, des te mooier de natuur, en des te zwaarder de beklimmingen.

Om ook jou van al dit moois te laten genieten, hebben mijn vader en ik deze site opgezet. Nergens in Nederland of België kun je beter klimmen dan in de Ardennen. Toch is het altijd lastig om ergens te fietsen waar je de weg niet goed kent. We hopen dat je dankzij deze site zorgeloos door de Ardennen gaat fietsen, zodat je nog meer plezier aan een geweldige hobby beleeft.


Foto: Finish Dolomieten marathon 2003 met Bas, Cyriel en Kevin